EINDERSPOOR.NL | Luchtpost Indonesië Brieven
EINDERSPOOR.NL | Luchtpost Indonesië Foto's
Diversen

6e BATALJON GARDE REGIMENT GRENADIERS
411 BATALJON INFANTERIE

Songgom, brief 3-11-1949

Lieve ouders,


Songgom

Ik ben weer terug van verlof. Het was best fijn in Semarang, vooral als je niks hoeft te doen. En het eten was er ook heel wat beter dan op de post. Pa en moe, hartelijk bedankt voor het pakje. Vooral de sigaretten kwamen weer goed van pas, temeer daar het Hollandse zijn. Ik ben blij dat jullie het nog goed maken. Ikzelf ben ook nog kerngezond. Ik las dat de R.T.C. ook geslaagd is en misschien komen we nu wat eerder naar huis. Ik hoop het maar, want het lijkt mij hier niks meer zoals het nu gaat. Toen de tweede actie begon dacht ik nog te weten waarvoor ik hier ben. Maar nu ze alles weer aan de T.N.I. gaan geven, zie ik er niets meer in.

Dus jullie hebben een brief van ds. Colijn ontvangen? Leuk. Ja, het is een fijne dominee en we kunnen allemaal goed met hem opschieten.

Moe, ik weet nog niet wat ik later ga doen. De baantjes liggen in Holland ook niet voor het opscheppen. Misschien ga ik wel één of ander vak leren, want op een kantoor is toch niks meer voor mij. Maar dat zien we nog wel.

Ontvang weer mijn hartelijke groeten en tot schrijven.




Pasar Djohar
Dagboek 24-10-1949

We gaan in Semarang veel de stad in. Lopen op pasar Djohar, biljarten in het militair tehuis en bezoeken de Tijgerclub. Vandaag kwam echter de order af dat ook wij geconsigneerd zijn en wacht moeten kloppen, daar er naar verwachting een 1500 man communistisch geïnfiltreerde bendes achter het vliegveld zitten. We hebben een paar wachtjes geklopt maar verder is het in de stad rustig gebleven. Later berichtte men ons dat ons verlof drie dagen werd verlengd vanwege de door ons verrichte dienst. En daar het ons goed beviel hebben we er zelf nog maar een dagje aan vastgeknoopt. Op 31 oktober zijn we weer teruggekeerd op Bala Poelang.



Dagboek 1-11-1949

Tijgerclub

Vandaag is ook het restant van ons peloton van Bala Poelang vertrokken en zitten we weer gezellig bij elkaar in Songgom. We hebben inmiddels een mooie jeep te leen gekregen van de suikerfabriek Djati Barang waarmee we 's avonds met nog een paar jeeps patrouille rijden.



Songgom, brief 7-11-1949

Lieve pa en moe,

Het is hier op het ogenblik erg rustig op de post. De meeste jongens zijn naar Tegal naar de bioscoop en voetballen. Dus jullie zijn bij tante Jans op visite geweest. Pa ook zelfs. Hoe bestaat het. Zeker er met de stok naar toe geslagen. Gerrit van tante Jans zit een eindje achter Salatiga. Dat gebied ken ik nog wel van voor de actie. Hij heeft het druk met autorijden maar verder is het daar best om uit te houden. Pas in Semarang heb ik een vriend van hem gesproken. Dus het vriest al wat in Holland. Ik ril al als ik er aan denk. Ik zou het Indische klimaat wel mee willen nemen naar Holland, want dat bevalt mij wel zo goed.

Als het is zoals ze in de krant schrijven, zijn we volgend jaar zomer weer thuis. Ik hoop het maar. In Nederland zal wel niet zoveel voor ons wezen, maar hier ook niet meer. Als het anders was gegaan met de toestand, had ik er misschien wel oren naar om hier te blijven, want het land op zich mag ik wel en eigenlijk is de bevolking ook best geschikt als je de rommelige tijd voor hen en ons even buiten beschouwing laat. Weer het allerbeste toegewenst en tot schrijven zullen we maar hopen.



Dagboek 3-11-1949

Gisteravond hoorden we dat de vierde compie een gevoelig verlies geleden heeft. Zij zijn vanuit Djati Barang uitgerukt met 28 man en kwamen in het terrein in vuurcontact met een 200 man van de D.I. Zij splitsten zich in drie groepen, maar werden toch omsingeld. Twee groepen wisten door te breken, maar de voorste groep zat midden tussen de D.I. en werd gesommeerd zich over te geven. Dat wilden zij niet en zijn op de vlucht geslagen met achterlating van enkele wapens en twee doden. Onderweg viel één van hen van vermoeidheid in de sawa en is gestikt in de modder. Het gevecht heeft twee en een half uur geduurd. Nu telt ons bataljon 22 doden en naar schatting een 75 gewonden.

Dagboek 5-11-1949

We hebben nu al drie dagen achter elkaar actie gevoerd tegen de D.I. Twee keer in ons gebied en één keer met wel 500 man achter Tegal. De D.I. heeft versterking gekregen van een 500 man uit West Java. In veel kampongs hebben we razzia's gehouden en de mannelijke bevolking gevangen genomen. Bij elkaar wel 2.000 man. Die zijn later geselecteerd waarna de fouten zijn afgevoerd. Enkele huizen van de ploppers in brand gestoken.



Songgom, brief 20-11-1949

Lieve ouders,

Het is zondagavond en rustig op de kamers. We zitten te schrijven, te praten of te kaarten. Vanmorgen in Proepoek naar de kerk geweest. Binnendoor is dat 11 km. Er is geen echte kerk, maar de dienst wordt gehouden onder de waranda van een huis. Het is hier behoorlijk eenzaam waar wij zitten. Maar onderhand zullen wij de boel wel verder gaan ontruimen en op de stad aantrekken. Dat laatste lijkt mij niet zo erg, want dan zal het vrije leven ook wel voor een groot deel afgelopen zijn. Geef mij de buitenposten maar. Nee, tante Grada heb ik nog niet geschreven. Dan moet ik ook al die andere tantes schrijven. Daar heb ik niet zoveel zin in. Allemaal nog gefeliciteerd met Jan zijn verjaardag. Ik maak het kort deze keer, want er zitten hier op het moment zoveel vliegen en muggen en meer van die rommel, dat het schrijven zowat niet lukt. Direct de flitspuit maar weer pakken en het vuur op ze openen.

Allemaal hartelijke groeten van uw liefhebbende zoon.



Dagboek 8-11-1949

Onze bataljonscommandant, overste v.d.Ven, is vanmiddag afscheid komen nemen, daar hij maandag naar Nederland vertrekt. Hij is altijd een goede actiecommandant geweest en wij mochten hem wel. Hij heeft ook nog zelf de eretekens van orde en vrede aan ons peloton uitgereikt. We mogen het dragen met twee sterren, aangezien wij twee jaren in vuurcontact met de vijand zijn geweest.

Dagboek 18-11-1949

Pantserknots

Gisteren is de pantserknots van het 4e eskadron gevechtswagens op onze post aangekomen. Vandaag patrouille gereden door een stel kampongs. We zagen al gauw drie kerels wegduiken in de kali, die we meegenomen hebben voor verhoor. In de volgende kampong zagen we weer een stel kerels. Toen wij stopten ging het hele stel lari. Wij van de wagen en er achter aan. Een kerel kreeg een kogel in de rug en kroop nog net achter een boom. Eén van de jongens er op af en toen hij vlak bij was trok de man een pistool en schoot. Maar hij werd snel zelf dodelijk getroffen. Het pistool werd door de betrokken soldaat buitgemaakt. Ondertussen werd ook hevig geschoten met de browning van de pantserknots. We hoorden de kerels nog wel roepen: "Madjoe, D.I." maar ze gingen toch maar de andere kant op. Aangezien wij maar met een paar man waren, zijn we teruggekeerd om insluiting te voorkomen.



Songgom, brief 30-11-1949

Beste allemaal,

Hier is alles oké en ik hoop dat thuis alles ook nog goed is. Ik begin wel dapper aan een brief maar weet "eigenlijk gezeid" zou ome Dirk zeggen niet eens hoe ik hem vol moet krijgen. We hebben de eentonigheid hier afgewisseld met een feestje. De pelotonscommandant was namelijk jarig en één van de jongens is met de handschoen getrouwd.

Onze sigaretten zijn ook duurder geworden. Eerst betaalden we 20 cent voor een pakje en nu 60 cent. Dat is zeker om mekaar te helpen. Nou pa, je bent nogal optimistisch over onze demobilisatie. Wij geloven alles niet zo gauw meer en wachten het maar af. Dus Henk Voulon is eindelijk ook thuis gekomen. Als je hem ziet, doe hem de groeten maar.

Vieren jullie nog Sinterklaas en is Gertie er al bang voor? Nee pa, veel uit Europa lezen we hier niet in de krant. Er is toch geen nieuwe oorlog uitgebroken, anders moet ik nog hier blijven.

Ontvang allemaal mijn hartelijke groeten.



Dagboek 20-11-1949

De pantserknots vertrekt vandaag weer naar Boemiajoe, maar er zijn twee carriers met tien man voor in de plaats gekomen zodat onze post op behoorlijke sterkte is. Ondertussen zit de D.I. hier over het algemeen nog behoorlijk te rommelen. Er komen hier nu steeds meer troepen uit het gebied Wonosobo / Poerwokerto, aangezien ze daar vrij komen in verband met de ontruiming.

Dagboek 25-11-1949

Gisteravond moesten we met acht man en twee brens uitrukken naar Tegalwangi, vier kilometer achter Proepoek, om een T.N.I.post te beveiligen, aangezien de T.N.I. ergens op patrouille moest. Ze waren bang dat de D.I. de kampong zou platbranden tijdens hun afwezigheid. Er waren maar drie baley-baleys, waar je met z'n tweeën op kunt liggen. Zodoende moest de oude wacht op de baley-baley slapen van de nieuwe wacht. Vanuit Proepoek er heen gelopen, want daar kunnen geen auto's rijden. In de kampong gegeten. 's Middags om vier uur de volgende dag kwam de T.N.I. terug met vier gewonden. Wij blij en konden gelukkig weer naar onze eigen post.